Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω τίποτα με το συγκεκριμένο ένδυμα. Άλλωστε όπως πάω και εγώ (με το πάχος) θα καταλήξω να φορέσω κάποτε. Βέβαια κυκλοφορούν πολύχρωμα και όχι μόνο μαύρα και άραχνα σαν του Δρακουμέλ.
Σήμερα διάβασα στον filostrato κάτι που μου είχε κάνει και εμένα κακή εντύπωση χρόνια τώρα. Και μου είχε κάνει κακή γιατί και εγώ δεν βλέπω με καλό μάτι παντού και πάντα να βλέπεις ένα ράσο άσχετο τις περισσότερες φορές με το αντικείμενο ενδιαφέροντος του εκάστοτε ιερωμένου.
Το πλήρες κείμενο θα το διαβάσετε
εδώ.
Όπως μπορείτε να δείτε και στην παραπάνω εικόνα του ωραίου άρθρου της Μαρίας Λούπου το οποίο φιλοξενεί ο Φιλόστρατος, μέσα στο διοικητικό team του εθνικού συμβουλίου Έρευνας και τεχνολογίας φιγουράρει το όνομα ενός Μητροπολίτη. Άσχετο ε;
Αμ, δε. Παντού υπάρχει ένα ράσο στις κρατικές διοικήσεις επιστημονικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα. Στην πόλη μας, την Λιβαδειά, για παράδειγμα υπάρχει πάντα ένα ράσο στην Δημοτική Βιβλιοθήκη. Όχι μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά η παρουσία του ράσου είναι διαχρονική.
Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στην σχετική ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης
εδώ, το Διοικητικό συμβούλιο απαρτίζετε και από έναν ιερωμένο (αιδεσιμότατο) άσχετο πραγματικά με την βιβλιοφιλία και εν γένη με την μόρφωση. Βέβαια για να μην τον αδικώ, έχει τελειώσει και την θεολογική σχολή περισσότερο για τα παραπάνω μηνιαία έσοδα παρά για τις γνώσεις.
Το είχα προσέξει παλαιότερα σε μια παλαιότερη σύνθεση με έναν άλλο ιερωμένο της πόλης και έκτοτε πάντα το βρίσκω ενοχλητικό.
Και μετά σου λένε ότι δεν είμαστε θρησκοδιοικούμενο κράτος.
